Atalaia de Ofelia

2006-02-01T11:52:00.000+01:00

Gota a gota no sé si te tengo o si te pierdo, no sé si voy, vengo o sigo parada.
Levantarse es una odisea matutina, decidir agarrar mis pasos y olvidarme que vivir no es fácil; pero no lo olvido, solo lo tapo.
Pero sigo adelante, si, a veces tengo que retroceder, nunca he sido una heroína, y me hundo con facilidad, me pierdo entre mis propios pensamientos, consigo confundir mi realidad, pero más pronto o más temprano siempre consigo seguir, magullada, herida, dolida y cabreada, pero sigo. Es cierto, cada vez me cuesta más reir, pero cuando lo hago es de verdad, o porque tengo a alguién a mi lado que se merece un poquito de esperanza.
Telas de arañas cargadas de rocío, es decir...complicaciones refrescadas con la claridad de sobrevivir.

Para o neno de Vilar de Santos

2006-01-30T13:03:00.000+01:00

Para min era unha obriga pendente, un regalo que quería facerche hai tempo, e isto é o mellor que sei facer, para min é máis sinceiro que calquera das miñas artes artes amatorias, ligadas sempre a recunchos de amor romántico, hai amores que non doen, amores que poden durar sempre e que son suaves pero e sen prexuizos, é o amor que só da a amizade.

Nena Ofelia

Promesas

2005-10-02T02:51:00.000+02:00

Pensei que por fin as cousas serían tranquilas entre nós, demostrámonos o que sentíamos e foi moi lindo, dixeches Ti aínda non o sabes pero algún día casaraste conmigo, e eu, cando volviches...crinte.
Logo dixechesme que en doce meses volverías marchar, e sería para quedarte. Eu, impotente dixen que non podía manter unha relación con data de caducidade, quedaches calado, non me crías. Entón pedinche que me convenceras, ao principio as túas respostas foron erróneas, pero derrepente dixeches que nos necesitabamos, que non poderiamos estar cerca sen bicarnos, que só unha amizade conmigo non che valía, e deitámonos xuntos unha vez máis.
Despois por primeira vez pedínche algo, pedínche que hoxe viñeras, que estiveses conmigo, prometiches facelo....pero non estás aquí, o alcol impedíuche chegar, dis que virás no próximo tren, pero agora non te creo, e se non ves a miña dor pudrirá o noso, pudrirá o fantástico, os futuros momentos felices xuntos.
Rompiches a miña coraza, e logo destrozáchesme, e hoxe chorei litros de amargura, de desesperación, litros de soidade.
Agora metereime na cama, e intentarei durmir.